Repatriacja

Wszelkie dokumenty, które każdy repatriant powinien zabrać ze sobą do Polski muszą być oryginalne i przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego lub konsula. Wszystkie dokumenty repatriacyjne dzielą się na zawodowe, szkolne, zdrowotne i osobiste. To między innymi na ich podstawie repatriant może ubiegać się o swoje przywileje takie jak np. aktywizacja zawodowa czy chociażby pomoc finansowa (pieniądze dla repatriantów).

Jakie więc dokumenty powinien zabrać repatriant, planujący swój przyjazd do Polski? Oto lista tych najważniejszych:

- wszelkie świadectwa pracy i dyplomy zawodowe,
- zaświadczenie o zatrudnieniu niezbędne do wykazania ciągłości pracy (dokument ten powinien być przedstawiony w Powiatowym Urzędzie Pracy danego repatrianta),
- dyplomy będące dowodem ukończenia szkół,
zaświadczenie o ukończonych kursach i szkoleniach z zakresu języka polskiego (wraz z ilością godzin nauki oraz zakresem omawianego na zajęciach materiału),
- zaświadczenie będące dowodem działalności repatrianta w organizacjach polonijnych,
- karta choroby ( w przypadku, kiedy repatriant był lub jest w trakcie leczenia chorób przewlekłych),
- odpisy zupełne aktów urodzenia i małżeństwa, jak również odpowiednie dokumenty w przypadku rozwodu,
- dokumenty potwierdzające polskie pochodzenie repatrianta wydawane przez polskie władze państwowe lub kościelne, jak również przez władze byłego ZSRR.

Polski Państwowy Urząd Repatriacyjny został powołany do życia 7 października 1944 roku na mocy specjalnego dekretu wydanego wówczas przez PKWN. Do podstawowych zadań tej instytucji początkowo należały organizacja oraz sprawne przeprowadzanie akcji repatriacyjnej na „pojałtańskim terytorium Polski”. Z czasem jednak zakres działań PUR znacznie się poszerzył, tworząc na dawnych ziemiach Rzeczpospolitej swoje wojewódzkie oddziały. Do realizacji procesu repatriacji Państwowy Urząd Repatriacyjny powołał cztery podstawowe punkty, zwane etapowymi. Dzieliły się one na: wlotowe, przelotowe, przeładunkowe oraz docelowe.